Winkelmandje

producten

Ritzege brengt Armitstead aan leiding in Women's Tour

17 juni 2016

Wereldkampioene Lizzie Armitstead boekte haar zesde zege van het seizoen in Chesterfield op vrijdag. De 27-jarige rondde een perfect uitgevoerd plan van Boels-Dolmans uit door een sprint met vier te winnen in de derde rit van de Aviva Women's Tour en de leiding te nemen in het klassement.

"Het pakte precies zo uit als we bedacht hadden" zei Armitstead. "Het idee was om iemand mee te sturen met de vroege vlucht en dan deze ontsnapping als springplank te gebruiken o pde klim. We deden het precies zo."

"Ik voelde me niet geweldig vandaag, maar ik had ook niet verwacht me geweldig te voelen" voegde Armitstead toe.

"Je voelt je namelijk nooit geweldig op een dergelijk parcours. Ik ben in orde, maar nog niet in topvorm. Ik wil me niet geweldig en strijdlustig voelen in deze wedstrijd. Ik wil alleen maar sterk zijn. In die fase van mijn opbouw zit ik momenteel. We bevinden ons op 8,5 weken van Rio en ik denk dat ik ben waar ik moet zijn."

De derde rit van de Aviva Women's Tour was de kortste van de derde editie van de Britse etappekoers, maar de 109 kilometer lange etappe was veeleisend genoeg om de titel koninginnenrit te mogen dragen. Armitstead kende de glooiende wegen, zeker de kilometerlange Bank Road Klim, wat in haar voordeel was.

"Als ik een etappe had mogen uittekenen, dan was dit de rit geweeest" zei Armitstead. "Ik houd van dergelijke parcoursen. De wegen lijken op waar ik opgroeide in Yorkshire en dat ligt me. Ik ben blij dat de organisatie de wedstrijd meer naar het noorden verlegt, dichter bij huis, en ook dat het niet elke dag sprinten is. Ik denk dat we zo de kans krijgen wat het vrouwenwielrennen inhoudt en waar we toe in staat zijn."

Indrukwekkende rijen toeschouwers stonden aan de kant, zwaaiend met vlaggen en hun favoriete renners aanmoedigend, terwijl het peloton vertrok uit Ashbourne onder een bewolkte lucht. Vanaf het moment dat het startschot viel, werd er veel aangevallen en lag de snelheid hoog. Niemand wist echt lang weg te blijven totdat Chantal Blaak een sterke aanval plaatste op zestig kilometer van de streep.

"Het tempo lag aldoor hoog" zei Blaak. "Ik denk dat veel rensters wel wilden aanvallen, omdat we wisten wat ons te wachten stond."

"Ik viel aan op een kleine klim net voor de top" voegde Blaak toe. "Het tempo ging omlaag en ik zat aan de goede kan om aan te vallen. Ik dacht dat dit het perfecte moment was. Eén van ons moest aanvallen. Het kan iedereen zijn, we zijn allemaal sterk genoeg om die rol te vervullen." 

Blaaks aanval lokte een snelle reactie uit. Op het moment dat het peloton de bevoorrading bereikte, waren elf rensters vooruit. Alle grote teams hadden rensters mee. 

"Als er een renster mee was, die voor het klassement mee speelde, zou ik niet mee gaan werken. Maar ik zag dat het een goede groep was en er voor kon gaan" legde Blaak uit."Iedereen deed zijn werk en daarom sloegen we snel een flinke kloof."

Blaak en haar medevluchters hadden bij de tweede klim naar Bank Road met bijna twee minuten voorsprong. De klim is 1.1 kilometer lang en heeft een gemiddeld stijgingspercentage van elf procent en een maximum van twintig procent.

"Het is een klim die zich laat voelen" zei Armitstead, die van plan was hier ten aanval te trekken. "Ik verwachtte dat Ashleigh Moolman (Cervélo-Bigla) er zou aanvallen. Al verraste ze me met een uitval vanaf de voet van de klim. Ik werd perfect afgezet door Ellen van Dijk en Christine Majerus, dus ik zat goed gepositioneerd."

Armitstead ging op haar eigen tempo naar boven. Ze wist dat ze anders het risico liep om zich op te blazen. Elisa Longo Borghini (Wiggle-High 5) kon als enige ander volgen.

"Ik wist van horen zeggen dat het een lange, steile klim was" legde Armitstead uit. "Ik hield ze binenn bereik en kon later naar hen toe rijden."

De drie maakten de oversteek naar de kopgroep. Daar had Blaak informatie over gekregen, waardoor ze stopte met mee werken voorin.

"We hadden erover gesproken" zie Blaak. "Het was ons plan, maar je weet nooit hoe het loopt. Mijn doel was om mee te zijn om Lizzie te helpen als het zou lukken."

"Toen ik arriveerde bij de kopgroep" voegde Armitstead toe. "Had ik Chantal mee. Ze werkte voor me en nam me zo lang mogelijk op sleeptouw."

Toen ze was bij gekomen van haar inspanning, dunde Armitstead opnieuw de groep uit. "Ik viel hard aan en nam zo alleen de sterkste rensters in de groep met me mee. Dat was het idee."  Dat waren Moolman, Longo Borghini en Spratt. Omdat ze in de eerste rit een bonusseconde won, was Armitstead de virtuele leidster in die groep.

De vier hadden genoeg inhoud om weg te blijven. Gade geslagen door haar familie aan de kant toonde Armitstead haar geweldige sprintkwaliteiten door als eerste over de meet te komen. Haar zegegebaar was een vinger die wees naar de hemel, als eerbetoon aan parlementslid Jo Cox, die was omgebracht op donderdag.

Armitsteads zege gaf haar tien seconden bonus in het klassement, waardoor ze echt de leiding in het klassement nam. Ze start de voorlaatste rit in het geel met vijf seconden voorsprong op MOolman.

"Het zou mooi zijn als ik de trui kon houden, maar dat is aan de ploegleiding" zei Armitstead. "Ik heb niet in het rondeboek gekeken, dus ik weet niet wat te verwachten. Maar morgen zal wel zwaar worden en zondag waarschijnlijk een sprint."

Ritzege brengt Armitstead aan leiding in Women's Tour

Andere nieuwsberichten