Winkelmandje

producten

Christine Majerus pakt de etappe en de leiding in Elsy Jacobs

29 april 2017

Christine Majerus heeft tot nu toe alle edities van Festival Elsy Jacobs gereden, maar in die tien jaar wist ze nog nooit op het hoogste treedje van het podium plaats te nemen in de koers die door haar wielervereniging wordt georganiseerd – tot zaterdag dan. 

De Luxemburgse kampioene reed een perfecte sprint. Met een brede glimlach bedankte ze het publiek langs de kant van de weg. Majerus nam met haar winst in Steinfort ook de leiding over in het algemeen klassement. Na tien jaar is er eindelijk die langverwachte overwinning.

“Ik ben echt superblij dat de meiden me vertrouwden vandaag en dat ik ze kon terugbetalen met de winst,” zegt Majerus. “Het was geen gemakkelijke etappe om te winnen en het is echt fijn dat het dan toch lukt. Ik kon aan iedereen zien dat ze heel blij zijn hiermee, dus dat maakt het extra plezierig. Als ik morgen de leiderstrui kan verdedigen, dan is dat al het geld dat mijn vereniging de afgelopen tien jaar in deze koers heeft gestopt meer dan waard.”

De 97 kilometer lange etappe is de eerste van twee reguliere etappes. De etappe bestond uit een lange openingsronde met daarin een klim voor punten, waarna er vijf lokale rondes werden verreden. Ook daarin waren er punten voor het bergklassement te verdienen, maar slechts in twee van de vijf rondes.

Majerus begon de dag in derde positie in het klassement, drie seconden achter de winnares van de proloog, Ashleigh Moolman-Pasio (Cervélo-Bigla) en twee seconden achter diens ploeggenote Lisa Klein.

“Het was best lastig om een goed plan te verzinnen,” vertelt Majerus. “Het rondje is zwaar, maar niet zo zwaar als morgen. We wilden niet per se iemand in zijn eentje voorop hebben of laten wegrijden met een Bigla-renster.”

Op de eerste klim zetten Moolman-Pasio en haar ploeggenoten het tempo, waardoor het peloton brak. Een groep van zo’n dertig rensters kwam vooraan te zitten, waarin Boels-Dolmans vier rensters had: Majerus, Karol-Ann Canuel, Megan Guarnier en Kasia Pawlowska.

“Ze gingen echt heel hard die eerste klim op en het peloton was helemaal uitgerekt,” vertelt Majerus. “Ik zat in een slechte positie aan de voet van de klim en moest echt moeite doen om naar Ashleigh’s wiel te rijden. Ze reden snoeihard tot over de top.”

“Ik twijfelde aan het begin een beetje of wij moesten meehelpen of niet,” zegt Majerus. “Amalie [Dideriksen] en Jip [van den Bos] zaten niet in de eerste groep en Amalie zou mijn sprint voorbereiden.”

Maar toen het gat groter werd en het er niet meer naar uitzag dat de groepen nog zouden samenkomen, zette Majerus haar ploeggenoten wel aan het werk. Canuel, Guarnier en Pawlowska reden samen met Cervélo-Bigla op kop, zodat Majerus in de groep energie kon sparen.

“Bigla reed omdat Amalie de grootste bedreiging is voor Lisa in het jongerenklassement en ze wilden haar kansen zo veel mogelijk verkleinen,” legt Majerus uit. “Ze zorgden ervoor dat de tweede groep nooit meer vooraan zou kunnen terugkomen. Toen ik me dat realiseerde zette ik Karo, Kasia en Megan op kop en hoefde ik alleen de aanvallen op de klimmetjes te pareren.”

Ondanks de uiteindelijke winst, voelde Majerus zich niet geweldig. Ze was diep gegaan in de proloog, had slecht geslapen en had het gevoel niet volledig hersteld aan de start te staan.

“Het was niet mijn allerbeste dag vandaag, maar ik voelde toch dat ik beter was dan de anderen in de groep,” vertelt Majerus. “Toen Marie [Villman] de bergpunten wilde pakken, volgde ik haar omdat ik geen enkele Bigla-renster wilde laten gaan. Als dat gebeurt, betekent dat dat onze ploeg moet rijden en onze koers door hen wordt bepaald. Dat was het enige waar ik echt bezorgd om was en waar ik op lette gedurende de dag.”

Maar het bleef samen. De groep vooraan maakte zich gereed voor een sprint en Majerus voelde zich relatief fris in de laatste lokale ronde, veelal door het werk dat haar ploeggenoten hebben opgeknapt.

“Ik wist dat het niet gemakkelijk zou zijn om de etappe in een sprint te winnen, dus het werd een pokerspel om het daarop uit te laten draaien,” zegt Majerus. “Het is een lastige sprint. Sowieso is er die klim op 3 kilometer van de streep, waar Ashleigh vol aanging. Ik moest haar volgen, maar nog voldoende kunnen herstellen voor de sprint. 

De finishstraat was 500 meter vals plat, waarna de laatste 150 meter vlak waren.

“Je kunt best laat je sprint beginnen, dat is eigenlijk het beste om te doen,” voegt Majerus toe. “De meiden deden fantastisch werk om elke late aanval dood te slaan. Ik probeerde zo veel mogelijk tussen de wielen te blijven en geduld te hebben.”

“Op 300 meter was er een gat recht voor me,” vertelt Majerus. “Ik wist dat dit het gat was dat ik moest gebruiken om te gaan, maar ik wist ook dat het nog ver was. Ik nam het risico en ging vol aan.”

Daarmee zette ze direct de rest van de groep op een gat. Ze bleef aan de rechterkant van de weg tot ze over de streep kwam. 

“De weg gaat lichtjes naar rechts, dus langs de hekken is de kortste weg,” legt Majerus uit. “Met nog 60, 70 meter te gaan wist ik dat ik had gewonnen. Het was fijn dat ik er ook nog een beetje van kon genieten.”

Majerus start etappe twee, de laatste koersdag in deze driedaagse wedstrijd, in de gele leiderstrui. Ze heeft een voorsprong van drie seconden op Moolman-Pasio en zeven op Eugenia Bujak (BTC City Ljubljana).

“Het wordt zwaarder dan vandaag,” zegt ze. “Ik hoop dat we het kunnen uitspelen met onze klimmers en er een zware koers van kunnen maken. Ik moet bekennen dat ik eigenlijk niet zo veel kan vertellen over morgen. Ik wil eerst hiervan genieten voordat ik ga nadenken over hoe we het morgen gaan aanpakken.”

“Ik hoop dat de gele trui me vleugels geeft,” zegt Majerus. “Ik wil hem zo graag winnen, maar als dat niet lukt, dan heb ik ‘m in elk geval wel gedragen. Vanaf hier is alles een bonus. Ik ga mijn best doen morgen, en zolang ik dat doe zal het wel goedkomen.”

Majerus’ winst in Steinfort is de tweede Boels-Dolmans-overwinning van de dag. Drie uur voordat Majerus haar gele trui mocht aandoen, kwam Lizzie Deignan solo aan in de women’s Tour de Yorkshire.

“Toen we naar de start reden, keken we Yorkshire live en we waren zo blij dat Lizzie daar won,” vertelt Majerus. “Het was echt bijzonder voor iemand die helemaal niet van tijdritmodus houdt. Lizzie was al zo sterk in de Ardennen, waar ze moest werken voor Anna. Dat ze kan winnen, in haar thuiskoers – wat nooit gemakkelijk is -, laat zien dat ze er weer helemaal is.”

“Maar we zijn nooit echt weggeweest,” besluit Majerus. “Iedereen zegt dat wel, maar dat is niet zo. We hebben wat pech gehad aan het begin van het jaar, maar we zijn er altijd bij geweest. We hebben altijd om de winst gestreden, maar misten net die twee procent die je nodig hebt om te winnen. Nu is iedereen in piekvorm en valt alles weer op zijn plek.

“Zodra je weer overwinningen pakt, wordt de motivatie alleen maar groter,” zegt ze .”Het is zo veel gemakkelijker om je op je taak te richten. Ik hoop dat we nog even doorgaan zo.”

Christine Majerus pakt de etappe en de leiding in Elsy Jacobs

Andere nieuwsberichten