Winkelmandje

producten

Blaak schrijft historie met eerste Nederlandse titel voor het team

24 juni 2017

Chantal Blaak solo'de zaterdag naar de streep in Montferland en pakte daarmee de winst op het NK wielrennen op de weg. Het is de eerste nationale titel voor Blaak en de eerste Nederlandse titel voor Boels-Dolmans Cycling Team. 

“Dit is een van de grootste overwinningen in mijn carrière,” zegt Blaak. “We hebben zoveel goede rensters in Nederland en een nationale titel betekent echt iets. Ik weet het nog niet, omdat ik het nog nooit heb ervaren, maar ik denk dat het heel bijzonder is om zo’n nationale trui het hele jaar te mogen dragen. Ik ben daar erg trots op.

“Dit hele voorjaar ben ik in goede doen geweest en had ik goede benen, maar ik heb niet de overwinningen kunnen pakken die ik vorig jaar wel pakte,” zegt Blaak. “Dit maakt alles goed.”

Blaak stond aan de start in een ploegje van slechts drie rensters. Jip van den Bos stond niet aan het vertrek vanwege een gebroken arm, dus Blaak, Amy Pieters en Anna van der Breggen waren in een numeriek nadeel ten opzichte van Team Sunweb, WM3 Pro Cycling en Parkhotel-Destil.

“Het plan was om te winnen,” vertelt Blaak. “We waren maar met drie, dus we zeiden tegen elkaar: ‘OK, het maakt niet uit wíe wint, maar we gaan winnen.’ We weten allemaal dat het heel moeilijk is om een nationaal kampioenschap te winnen, in welk land dan ook. Het is een bijzondere wedstrijd en de ploegentactiek is dan altijd anders. Het is nooit gemakkelijk, maar we waren enorm gemotiveerd om er echt voor te gaan.

“Hoe moesten we het dan doen? We wisten dat we geen enkele ontsnapping mochten missen,” legt Blaak uit. “We moesten agressief koersen en elke aanval beantwoorden.”

Deze tactiek leidde ertoe dat Blaak halverwege koers in een ontsnapping terechtkwam. 

“Ik zou normaal gesproken nooit al zo vroeg meegaan, maar dit keer was het anders. We moesten wel. We moesten reageren,” zegt Blaak. “Floortje [Mackaij] (Tean Sunweb) deed een aanval. Ik reageerde daarop en toen waren we weg.”

Mackaij en Blaak kregen de uittredend Nederlands kampioene Anouska Koster (WM3 Pro Cycling), Aafke Soet (Parkhotel-Destil) en Minke Slingerland (WV De Jonge Renner) mee. Hun voorsprong kwam boven de twee minuten met nog veertig kilometer te gaan. 

“We hadden een groot gat toen de finale begon,” zegt Blaak. “We hadden een minuut over met nog een ronde - ongeveer vijftien kilometer - te gaan. Het was een beetje omhoog en omlaag en er stond best wat wind. We zaten al een lange tijd van voren. Als ze van achteren echt zouden gaan versnellen, wat we wisten dat ze zouden gaan doen, dat zou het krap worden.

“Ik hoorde via mijn oortje dat er een groep van zes aankwam, met Anna en Amy daarbij,” zegt Blaak. “Voordat ik dat hoorde, wilde ik wat energie sparen, maar toen het gat kleiner werd in de laatste ronde ben ik vol mee gaan draaien.”

De jury toonde aan de kopgroep dat Blaak en haar medevluchters nog dertig seconden voorsprong hadden. Niet veel later hoorde Blaak via haar oortje dat het er nog maar vijftien waren.

“Op dat moment dacht ik: ‘OK, we hebben nog drie of vier kilometer te gaan, en ik moet nu gaan,’“ zegt Blaak. “Zo’n kans zal ik de rest van mijn carrière misschien niet meer krijgen.”

Blaak viel aan. Niemand kon volgen.

“Ik wilde eigenlijk wachten op de sprint,” zegt Blaak. “Dat was het plan. De sprint zou goed zijn geweest omdat het echt een krachtsprint was, een klein beetje omhoog. Ik had veel vertrouwen in mijn sprint.

“Ik kan niet echt uitleggen waarom ik aanviel,” voegt ze toe. “Ik volgde mijn hart. Ik wist dat ik moest aanvallen en als ik zou wegblijven, dan zou ik winnen. En als dat niet lukte, dan hadden we altijd nog Anna en Amy van achteren. Zij hadden ook goede benen." 

Maar ze bleef weg. Blaak reed de laatste anderhalve kilometer naar de streep in haar eentje, gooide haar armen in de lucht, glimlachte van oor tot oor en brak kort daarna in tranen uit. Achter haar sprintte Koster naar het zilver, voor Mackaij die brons pakte, elf seconden nadat Blaak over de streep was gekomen.

“Alles moet samenkomen om een nationaal kampioenschap te winnen,” zegt Blaak. “Je moet sterk zijn en gefocust, maar je moet ook een beetje geluk hebben. Vanochtend toen ik wakker werd, voelde ik me gewoon goed. Ik was blij om te gaan koersen, en had echt zin om agressief te koersen. Daarom won ik vandaag ook, denk ik. Het was gewoon mijn dag.”

Boels-Dolmans Cycling Team heeft bijna alles al bereikt wat er in het vrouwenwielrennen te bereiken is. Vorig seizoen was er een van de grote overwinningen: de Ronde van Vlaanderen, de Giro Rosa, de UCI Women’s WorldTour en de wereldtitel op de ploegentijdrit. Maar de Nederlandse titel, die ontbrak nog. Nu is-ie eindelijk binnen. 

“Ik ben Anna en Amy echt zo dankbaar, en ook Jip, die er vandaag niet was,” besluit Blaak. “Ze geloofden in me en daarom kon ik deze kans pakken toen die zich voordeed. Ik kan niet uitleggen hoe goed dit voelt. We zijn een Nederlandse ploeg met Nederlandse sponsoren. We zijn het beste team van de wereld. We verdienen deze titel echt en ik ben trots dat ik degene ben die het vandaag kon afmaken en de titel aan de sponsoren en de meiden kon geven.”

Blaak schrijft historie met eerste Nederlandse titel voor het team
Blaak schrijft historie met eerste Nederlandse titel voor het team
Blaak schrijft historie met eerste Nederlandse titel voor het team
Blaak schrijft historie met eerste Nederlandse titel voor het team
Blaak schrijft historie met eerste Nederlandse titel voor het team
Blaak schrijft historie met eerste Nederlandse titel voor het team

Andere nieuwsberichten